Siamsouth.com ศิลปวัฒนธรรม ท่องเที่ยว ธรรมะ ภาคใต้
เพื่อชาติ ศาสนา พระมหากษัตริย์ และประชาชนไทย

เข้าสู่ระบบด้วยชื่อผู้ใช้ รหัสผ่าน และระยะเวลาในเซสชั่น
24 สิงหาคม, 2560, 02:34:40

   

ผู้เขียน หัวข้อ: ปรัชญาจังจื๊อ  (อ่าน 871 ครั้ง)
0 สมาชิก และ 1 บุคคลทั่วไป กำลังดูหัวข้อนี้






หน้า: [1]
นภดล มณีวัต
ผู้ดูแลบ้าน
ผู้บัญชาการสูงสุด
*****


เพศ: ชาย
กระทู้: 19,558
สมาชิกลำดับที่ 2
คนจนผู้ยิ่งใหญ่


เว็บไซต์

| |

« เมื่อ: 30 เมษายน, 2560, 22:07:17 »

ปรัชญาจังจื๊อ

จังจื้อ เป็นชาวเมืองซ้อง มีชีวิตร่วมสมัยกับ เม่งจื้อ เป็นนักปรัชญาจีนคนเดียวที่สอนหนักในทางละโลกิยะวิสัย เขาเคารพนับถือ เหลาจื๊อมาก ทำหน้าที่อรรถาธิบาย คติธรรมของเหลาจื๊อ

จังจื๊อใช้ชีวิตอย่างสมถเรียบง่าย เขาไม่ปรารถนาลาภยศชื่อเสียงใดๆ เขามองเห็นการเมืองเป็นเรื่องที่ขาดคุณธรรมจึงไม่ยอมรับตำแหน่งใดๆเหมือนกับเมธีคนอื่น เช่น ขงจื๊อ เม่งจื๊อ บั๊คจื้อ ซึ่งล้วนแต่ผิดหวังมาก่อน

ทัศนะของจังจื๊อ เห็นว่า โลกและชีวิตเกิดมาด้วยวิวัฒนาการ แบบเดียวกับทัศนะของ ชาล์ล ดาร์วิน จังจื๊อ กล่าวว่าชีวิตเริ่มต้นจากจุลินทรีย์ ที่แหวกว่ายอยู่ในสายชล แล้ววิวัฒนาการเปลี่ยนแปลงภาวะ จนกลายเป็นมนุษย์

ความเห็นของเขาน่าทึ่งมาก ที่เขาพูดถึงทฤษฎีวิวัฒนาการแห่งชีวิตไว้ก่อน ดาร์วินจะพูดถึง 2 พันปี จังจื๊อปฏิเสธเรื่องพระเจ้าสร้างโลก เขาว่าโลกดำรงอยู่ด้วยธรรมชาติของมันเอง

จังจื๊อสอนว่าอย่าทะเยอทะยานต่อสิ่งที่อยู่เหนือวิสัยเรา เพราะอาจจะเกิดทุกข์กับสิ่งนั้น มิหนำซ้ำใช่ว่าจะรู้สิ่งนั้นทะลุปรุโปร่งเจนจบจริงๆ ตัวเราต้องตายไปก่อนที่จะรู้สิ่งต่างๆที่สมบูรณ์

จังจื้อชี้โทษของความรู้ที่ท่วมหัวเอาไม่รอดว่า เสือต้องตายเพราะหนังมันสวยงาม ลิงถูกจับเพราะมันฉลาด บางครั้งจังจื้อก็สอนคล้ายทางสายกลางแบบพุทธ

เช่น ครั้งหนึ่งเขาพร้อมศิษย์เดินทางผ่านป่า เห็นต้นไม้ใหญ่ แต่ไม่มีใครสนใจ คนตัดไม้ไปตัดต้นอื่น เขาจึงถามว่าทำไมไม่ตัดต้นใหญ่นั้น คนตัดไม้บอกว่า ต้นนี้เป็นไม้เนื้อไม่ดี ทำประโยชน์อะไรไม่ได้

เขาจึงสอนศิษย์ว่า ต้นไม้ตนนี้ดำรงอยู่ได้เพราะไม่มีประโยชน์ จึงรอดพ้นอันตราย

เขาเดินผ่านป่ามาได้แวะพักบ้านสหายเก่าคนหนึ่ง สหายท่านนั้นได้สั่งให้คนใช้ไปฆ่าห่านเอามาทำอาหารเลี้ยง คนใช้ถามว่าจะให้ฆ่าตัวไหน

สหายจังจื๊อบอกให้ฆ่าตัวที่ไม่ร้อง เถิด เพราะไม่มีประโยชน์ ศิษย์จังจื้อจึงถามอาจารย์ว่า ตกลง สิ่งที่มีประโยชน์กับสิ่งที่ไม่มีประโยชน์ สิ่งใหนจะอยู่อย่างปลอดภัย

จังจื้อหัวร่อแล้วตอบว่า"ฉันขออยู่ระหว่างกึ่งกลาง ระหว่างมีประโยชน์และไม่มีประโยชน์ จึงอยู่รอดปลอดภัยอันธรรมดาผู้รู้ย่อมไม่ยึดติดกับโลกธรรมมากนัก ไม่ยินดีในชื่อเสียงลาภยศก็ย่อมไม่ทุกข์มาก

อุปมาดังพญามังกร บัดเดี๋ยวก็แผลงฤทธิ์ บัดเดี๋ยวก็หายเข้าไปในกลีบเมฆ ถ้ารู้มากไปก็เหนื่อย ถ้าโง่มากไปก็จะถูกรังแกเอารัดเอาเปรียบ ไม่อาจพ้นภัยได้เช่นกัน
แจ้งลบกระทู้นี้หรือติดต่อผู้ดูแล   บันทึกการเข้า




หน้า: [1]
  พิมพ์  
 
กระโดดไป: