Siamsouth.com ศิลปวัฒนธรรม ท่องเที่ยว ธรรมะ ภาคใต้
เพื่อชาติ ศาสนา พระมหากษัตริย์ และประชาชนไทย

เข้าสู่ระบบด้วยชื่อผู้ใช้ รหัสผ่าน และระยะเวลาในเซสชั่น
18 พฤศจิกายน, 2560, 04:28:06

   

ผู้เขียน หัวข้อ: 把远方还给回忆 By - อาปิง  (อ่าน 1914 ครั้ง)
0 สมาชิก และ 1 บุคคลทั่วไป กำลังดูหัวข้อนี้






หน้า: [1]
Liu Yu Xi
ผู้ดูแลบ้าน
สมาชิกมาใหม่
*****


กระทู้: 7
สมาชิกลำดับที่ 25112


| |

« เมื่อ: 06 กันยายน, 2559, 23:30:42 »

题记——最近莫名地总有想写些东西的冲动,也许是因为年龄的增长,想给自己留点回忆的缘故吧,终究我是怕老了会忘记。

我能记起的最遥远的童年,是父亲抱着我从天安门城楼往下看,也记不起是否母亲在拍照,但知道那是我第一次看的那么远,站的那么高。那时北京城的天还是蓝的,车子不多,楼也不高,对比今日是另一种的精致。

那时姥爷家花园的矮墙边铺满了竹子,夏天的阳光经过竹枝的筛选,变得格外温和。我最爱的游戏就是在这斑驳里,拾起小竹枝在刚浇过水的花园里和泥巴。这真的不是什么有档次的娱乐,可就是那泥土和竹枝的气味,雕刻了我记忆中最深的痕迹。

哦,如果没记错花园中央还有一棵杏树,姥爷说那是一棵“苦杏儿”,(不是味道苦,而是北京人对于品种不好的作物称呼。)也确实,因为它结的杏子真的很酸,而且很小,那是的我刚比桌子高一点,都可以一手拿两三个,吃到嘴里眼泪都会被酸下来。但依然阻挡不了一些鸟儿对这“苦杏儿”的热情,有一半的“收成”都被他们啄得坑坑洼洼,掉得一地。在姥爷午睡时偷跑出来,拿掉在地上的杏儿去赶鸟,有些是麻雀,有些是鸽子,它们怕了就会在最近的电线杆上看着我,不敢靠近。我累了就坐在墙垛下乘凉,顺手再偷挖姥爷种在墙角的麦冬,因为怕被骂所以尽量不去碰上面的叶子,从旁边挖下去找麦冬的根瘤,找到四五个之后再用土填好,跑回屋里拿着未洗净麦冬放进茶杯,装模作样地给自己沏上一杯麦冬茶,一口下去,满嘴的沙土……

春天,杏花开放的时候,姥爷会带我去野地里挖野菜。“白花菜”在地里顶着白色的小花,很好认,三五步范围就有好几棵,上午装满一竹筐,中午就可以用它包饺子。那也许不是我吃过最好的饺子馅料,可时光不再的今天又有多少珍馐值得我回忆呢?

童年的那段光景不长,影响却深远。直到今天,我的花园里有一片竹林、几棵果树、一些草药,细想便会不觉地发笑,我还真是固执的人,已经移居海外多年居然还把童年的习惯下意识地搬来了这里。几年前姥爷家把花园填平改成了一间房子,作为餐厅之用,生活改善的同时,也将一段回忆永远地变成了回忆。

By - อาปิง

แจ้งลบกระทู้นี้หรือติดต่อผู้ดูแล   บันทึกการเข้า




หน้า: [1]
  พิมพ์  
 
กระโดดไป: