Siamsouth.com ศิลปวัฒนธรรม ท่องเที่ยว ธรรมะ ภาคใต้
เพื่อชาติ ศาสนา พระมหากษัตริย์ และประชาชนไทย

เข้าสู่ระบบด้วยชื่อผู้ใช้ รหัสผ่าน และระยะเวลาในเซสชั่น
22 เมษายน, 2561, 07:35:07

   

ผู้เขียน หัวข้อ: ยินดีที่จะรัก..เธอ  (อ่าน 6363 ครั้ง)
0 สมาชิก และ 1 บุคคลทั่วไป กำลังดูหัวข้อนี้






หน้า: [1]
กวี บทเก่า
คนบ้านเดียวกัน
เจ้าหน้าที่
*****


เพศ: ชาย
กระทู้: 144
สมาชิกลำดับที่ 14328


| |

« เมื่อ: 30 พฤศจิกายน, 2555, 09:22:06 »

การที่เราจะรู้สึกดี
กับใครสักคน
บางที..ก็ไม่จำเป็น
ที่ต้องรู้จักกัน
ในโลกของความเป็นจริง
และ..ก็ไม่สำคัญ
ว่าคนๆนั้น
จะเป็นเพื่อน
หรือ..เป็นเพียง..คนรู้จัก
หากแต่..ความสำคัญ
มันอยู่ที่ออกจาก..ความจริงใจ
ของเราหรือป่าว..เท่านั้นเอง

เพราะสิ่งที่ออกจากใจจริงๆ
ที่เราเรียกว่า..มิตรภาพ
หรือ..ความรู้สึกดีๆ
มักจะอยู่เหนือ
ความรู้สึกคาดหวัง
และ..ครอบครอง

รัก และ หวังดี..กับ
ทุกๆสิ่งของคนๆนั้น
ยินดี และ ดีใจ..กับ
ทุกๆอย่าที่คนนั้นมี
พอดี และ ดีพอ..ที่จะยอมรับ
ในทุกๆด้านของคนๆนั้น

ซึ่งสิ่งที่เรียกว่า..ความรู้สึกดีๆ
ไม่จำเป็นต้องเป็น
คนที่เรารักเท่านั้น
ที่จะมอบให้กันได้
หากแต่เรามอบสิ่งๆนี้
ให้ได้กับทุกๆคนได้
ถ้าเรามองสิ่งนั้นเป็น..มิตรภาพ

ความคาดหวัง..ในความรัก
มักนำมา..ซึ่งความเจ็บปวดเสมอ
เพราะบางที..การที่เรารักใคร..คนหนึ่ง
ไปพร้อมๆกับ..การคาดหวัง..ที่จะได้ครอบครอง

มันอาจจะเปลี่ยน..ความคิดเรา
กับสิ่งที่..เราเคยเป็น..และ เคยชิน
ไปในอีกทิศทางหนึ่งได้เสมอ

ที่เราเรียกว่า..หลงรักแบบลืมตัว

เป็นหลุมพราง..ทางความรัก
เป็นกับดัก..ที่มองไม่เห็น
เป็นการคาดหวัง..ที่ทำร้าย
ใจเรา..อย่างเยือกเย็น
และเป็นความเห็น
ของหัวใจเรา..เพียง..ฝ่ายเดียว

ก่อนที่จะเอาความรู้สึกของเรา
ไปแลกกับสิ่งมีค่าของหัวใจ
ที่เราเรียกว่า..ความรัก

หยุด..และ..ถามหัวใจ
ตัวของเราเองก่อนว่า
เรามองสิ่งนั้นในมุมใด
เพราะธรรมชาติของคน
ที่มีความรักก็หวังที่จะ
ครอบครองสิ่งนั้นทุกคน

มิตรภาพ ความรัก และความรู้สึกดีๆ
จะยังคงอยู่เสมอ..ตราบนิรันดร์
หากเราทำตัวให้สบายๆ
ค่อยๆรัก ค่อยๆคิด
ค่อยๆ เดินไปทีละก้าว
ให้..เวลาเป็นเครื่องพิสูจน์..สิ่งนั้นเอง

แล้วเราจะไม่รู้สึกเลยว่า..ความรักทำร้ายเรา

มีเพียงสิ่งเดียว..ในความรัก
ที่จะทำร้ายตัวเรา..ได้เสมอ..คือ

ความคาดหวัง..ในสิ่งที่ยังมา..ไม่ถึง


กวี บทเก่า
แจ้งลบกระทู้นี้หรือติดต่อผู้ดูแล   บันทึกการเข้า




หน้า: [1]
  พิมพ์  
 
กระโดดไป: