Siamsouth.com ศิลปวัฒนธรรม ท่องเที่ยว ธรรมะ ภาคใต้
เพื่อชาติ ศาสนา พระมหากษัตริย์ และประชาชนไทย

เข้าสู่ระบบด้วยชื่อผู้ใช้ รหัสผ่าน และระยะเวลาในเซสชั่น
23 กันยายน, 2561, 03:41:07

   

ผู้เขียน หัวข้อ: นายแรง ( นิทานพื้นบ้าน )  (อ่าน 5503 ครั้ง)
0 สมาชิก และ 1 บุคคลทั่วไป กำลังดูหัวข้อนี้



หน้า: [1]
นภดล มณีวัต
ผู้ดูแลบ้าน
ผู้บัญชาการสูงสุด
*****


เพศ: ชาย
กระทู้: 19,911
สมาชิกลำดับที่ 2
คนจนผู้ยิ่งใหญ่


เว็บไซต์

| |

« เมื่อ: 23 ตุลาคม, 2554, 18:27:25 »

นายแรง



เนื้อเรื่อง
         
นายแรงเป็นนิทานประเภทอธิบายสถานที่ที่ปรากฏอยู่ในจังหวัดพัทลุง  จังหวัดสงขลา  โดยเฉพาะภูเขาต่างๆ เช่น เขารุน เขาหัวหมา เขาแดง เขาเก้าแสนหรือเขาเก้าเส้ง เป็นต้น มีเรื่องเล่าว่า
         
กาลครั้งหนึ่งในเมืองพัทลุง   มีสามีภรรยาคู่หนึ่งอยู่ด้วยกันมาเป็นเวลาช้านาน   แต่ยังไม่มีลูก  ทั้งสองพยายามบนบานสิ่งศักดิ์สิทธิ์เพื่อให้มีลูก    แต่ทำอย่างไรก็ไม่สามารถมีลูกได้จึงพากันไปหาท่านสมภารที่วัด ท่านสมภารจึงแนะนำให้ไปหยิบก้อนกรวดที่ริมบ่อน้ำมาก้อนหนึ่ง ให้นำไปห่อผ้าขาววางไว้ใต้หมอนแล้วตั้งจิตอธิษฐานขอลูก   ไม่ช้าภรรยาก็ตั้งครรภ์กินอาหารได้มากผิดปกติ    ยิ่งท้องแก่ยิ่งต้องเพิ่มอาหารมากขึ้น   เมื่อคลอดทารกเป็นผู้ชายชาวบ้านแตกตื่นกันมาดูเพราะทารกโตเกือบเท่าเด็ก  ๑  ขวบ  กินนมแม่อยู่ตลอดเวลา เด็กคนนี้โตวันโตคืน กินอาหารจุ น้ำนมของแม่ไม่พอเลี้ยงต้องต้มข้าวให้กินมื้อละ ๑ กระทะ กินกล้วยครั้งละ ๑๐ หวี ในที่สุดพ่อแม่ต้องยากจนลง จึงคิดที่จะฆ่าลูกชายเพราะไม่สามารถจะเลี้ยงต่อไปได้ เช้าวันหนึ่งพ่อจึงชวนลูกชายไปตัดฟืนในป่า   พ่อลงมือโค่นต้นยางขนาดใหญ่พอต้นยางใกล้จะล้มก็เรียกลูกให้เข้ามารับจึงถูกต้นยางล้มทับจมลงไปในดินพ่อคิดว่าลูกคงตายแล้วจึงกลับบ้าน ตกตอนเย็นลูกชายกลับแบกต้นยางกลับมาวางไว้ที่หน้าบ้าน ชาวบ้านแตกตื่นกันมาดู ต่างเรียกชื่อเด็กชายคนนี้ว่า "นายแรง"
         
ครั้งหนึ่งเรือสำเภาเข้ามาค้าขาย  พ่อแม่คิดจะฆ่านายแรงอีก จึงได้ฝากนายแรงไปกับเรือสินค้า เรือแล่นออกสู่ทะเลเป็นเวลาหลายวัน  อาหารที่มีอยู่จึงไม่พอกิน  พ่อค้าจึงหลอกให้นายแรงลงจับปลาโลมาแล้วแล่นเรือหนีไป แต่นายแรงยังโชคดีได้พบเรือที่จมอยู่ใต้ท้องน้ำ  จึงกู้เรือนั้นขึ้นแล้วนั่งเรือกลับบ้าน  พ่อแม่ของนายแรงเกิดสำนึกผิดที่คิดจะฆ่าลูก ก็เลยเต็มใจเลี้ยงลูกถึงจะประสบกับความยากจน นายแรงสงสารพ่อแม่ที่ตนเองเป็นต้นเหตุให้พ่อแม่ยากจน  จึงรับอาสาทำงานทุกอย่าง  ไม่ว่าชาวบ้านจะขอความช่วยเหลือในเรื่องอะไรเพื่อแลกกับอาหารมาเลี้ยงพ่อ วันหนึ่งนายแรงจับโจรที่เข้ามาปล้นวัวควายในหมู่บ้านได้ถึง  ๔  คน  ทำให้โจรกลุ่มอื่น ๆ  หวาดกลัวไม่กล้าเข้ามาปล้นในหมู่บ้านนี้อีก  นายแรงจึงเป็นที่รักของชาวบ้านทั่วไป ได้นำวัวควายมาให้นายแรงนำไปเลี้ยง  นายแรงนำวัวไปเลี้ยงไว้ที่เชิงเขาลูกหนึ่ง   ปัจจุบันเรียกว่า  "เขาหลักโค"  (อำเภอกงหรา จังหวัดพัทลุง)  ได้นำไก่ไปเลี้ยงไว้ที่เขาลูกหนึ่งเรียกว่า  "เขาหลักไก่"  (อำเภอ  กงหรา จังหวัดพัทลุง) นำควายไปเลี้ยงไว้ที่เกาะใหญ่เรียกสถานที่นั้นว่า "คอกควายนายแรง"  (อำเภอกระแสสินธิ์  จังหวัดสงขลา)  หมู่บ้านที่นายแรงอยู่มักมีช้างป่าออกมาอาละวาดทำลายเรือกสวนไร่นาชาวบ้าน  มีจ่าโขลงตัวหนึ่งมีความดุร้ายมาก ออกมาถอนต้นไม้  พังบ้านเรือนราษฎรอยู่เสมอ  นายแรงรับอาสาจับช้างตัวนั้น  แล้วโยนไปตกที่จังหวัดสงขลา กลายเป็นเขาลูกหนึ่งเรียกว่า"เขาลูกช้าง" (ปัจจุบันเรียกเขารูปช้าง)
         
เมื่อพ่อแม่นายแรงเสียชีวิตแล้ว  นายแรงได้ย้ายไปอยู่ที่ "เขาหลักโค" (ตำบลโหนด อำเภอเมือง จังหวัดพัทลุง) นายแรงเป็นคนที่ชอบกินเนื้อแลน (ตะกวด) วันหนึ่งๆ กินไม่ต่ำกว่า ๑๐ ตัว วันหนึ่งนายแรงไปหาแลนที่ตะแพน เขาปู เขาย่า ได้พบแลนยักษ์ตัวหนึ่ง นายแรงจึงขว้างด้วยมีดอีโต้เรียกที่นั้นว่า "ทุ่งอ้ายโต้" แลนแล่นผ่านบ้านลานแยะ บ้านพังดาน  บ้านปากเลน  เขาโต๊ะบุญ บ้านพังโย ทางที่แลนวิ่งผ่านกลายเป็นคลอง ชาวบ้านเรียกว่า "คลองห้วยแลน" แลนยักษ์แล่นลอดเข้าไปทางใต้เขาพนมวังก์ ไปซ่อนตัวอยู่ในโพรงหินทางด้านทิศตะวันตกของเขาเมือง นายแรงขุดด้วยจอบ โดยมีหมาช่วยขุดคุ้ยหิน ชาวบ้านเรียกตรงนั้นว่า "หินรอยหมากัด" จนถึงเวลาเที่ยงวัน  นายแรงยังจับแลนยักษ์ตัวนั้นไม่ได้  จึงใช้หมาไปเอาข้าวห่อที่บ้านเขาหลักโค ตนเองขุดต่อไป  มีก้อนหินมหึมากีดขวางด้ามจอบ  นายแรงจึงดันหินนั้นให้ออกห่างไปทางด้านทิศตะวันตก  กลายเป็นเขาอีกลูกหนึ่ง  ชาวบ้านเรียกว่า   "เขารุน"  ส่วนหินที่เกิดจากการขุดคุ้ยชาวบ้านเรียกว่า  "ขี้จอบนายแรง" เมื่อนายแรงจับแลนยักษ์ได้ก็ฟาดกับเขาอีกลูกหนึ่ง เลือดแลนยักษ์ไหลอาบหน้าผาเป็นสีแดงฉาน จึงเรียกเขาลูกนั้นว่า "เขาแดง" (อำเภอเมืองพัทลุง) นายแรงนำมีดอีโต้ที่ชำแหละแลนไปล้างเลือดที่คลองแห่งหนึ่ง คลองนี้จึงเรียกว่า "คลองอ้ายโต้"  นำหนังแลนไปตากที่กลางทุ่งนาทางทิศตะวันตกของเขาพนมวังก์  ที่นั้นจึง เรียกว่า  "ทุ่งขึงหนัง"  (อำเภอควนขนุน  จังหวัดพัทลุง)  ไปเอาตะไคร้ที่เขาอีกลูกหนึ่ง  ชาวบ้านเรียกว่า  "เขาใคร" (อำเภอกงหรา จังหวัดพัทลุง)
         
นายแรงมักจะเดินทางไปเอาสิ่งของที่ตนต้องการในที่ไกลๆ     เพราะเขาไปรวดเร็ว    จึงไปตำน้ำพริกที่อำเภอปากพะยูน ที่ตรงนั้นจึงเรียกว่า  "บางน้ำชุบ" นำเนื้อแลนไปจิ้มกินที่เขาอีกลูกหนึ่ง ชาวบ้านเรียกว่า "เขาจุ้มโจ" นายแรงนำเนื้อแลนที่เหลือไปฝากหมาตัวเอง แต่พบว่าหมาขาดใจตายเสียแล้ว ที่คอยังมีข้าวห่อแขวนอยู่ ภายหลังกลายเป็นหิน  ชาวบ้านเรียกว่า  "เขาหัวหมา" (อำเภอเมืองพัทลุง) ต่อมานายแรงเป็นห่วงควายที่นำไปเลี้ยงไว้ที่เกาะใหญ่ จึงออกเดินทางไปเกาะใหญ่  ได้หุงข้าวต้มไก่ที่แหลมแห่งหนึ่ง ต่อมาเรียกว่า "แหลมไก่ฟู" (อำเภอปากพะยูน  จังหวัดพัทลุง)  ลมพัดจัดไม่สามารถหุงข้าวต้มไก่ได้  จึงเลื่อนไปหุงที่ริมเนิน เมื่อกินอาหารเสร็จแล้วก็ทิ้งหม้อข้าวหม้อแกงไว้ที่นั้นเรียกนั้นว่า "ควนตั้งหม้อ" (อำเภอปากพะยูน จังหวัดพัทลุง)
         
ต่อมาเมืองขึ้นของไทยทางมลายูเกิดแข็งเมือง   นายแรงอาสาไปรบศึกครั้งหนึ่งด้วย   นายแรงเป็นกองหน้าบุกตะลุยข้าศึกจนได้รับชัยชนะ นายทัพฝ่ายไทยเห็นว่านายแรงมีฝีมือยอดเยี่ยมมีกำลังมากจึงแต่งตั้งให้เป็นเจ้าเมือง   ครั้งนั้นทางเมืองนครศรีธรรมราชกำหนดบรรจุพระบรมสารีริกธาตุในเจดีย์   และจัดงานเฉลิมฉลองใหญ่โต  บรรดา  ๑๒  หัวเมืองปักษ์ใต้ต่างก็นำเงินทองไปบรรจุในพระบรมธาตุ  เมืองที่นายแรงเป็นเจ้าเมืองก็เป็นเมืองขึ้นของนครศรีธรรมราชด้วย ประกอบกับนายแรงมีศรัทธาในพระพุทธศาสนา  จึงขนเงินทองเป็นจำนวนมากถึงเก้าแสนบรรทุกเรือสำเภาพร้อมด้วยไพร่พลออกเดินทางไปเมืองนครศรีธรรมราช       ขณะกำลังเดินทางเรือสำเภาถูกคลื่นลมชำรุดจึงเข้าจอดเรือที่ชายฝั่งหาดทรายแห่งหนึ่งเพื่อซ่อมแซมเรือ     พอได้ทราบข่าวว่าทางเมืองนครศรีธรรมราชได้บรรจุพระบรมสารีริกธาตุเสร็จแล้ว นายแรงเสียใจมาก  จึงให้ไพร่พลขนเงินทองบรรจุไว้บนยอดเขาลูกหนึ่ง สั่งให้ลูกเรือตัดหัวของตนไปวางไว้ที่ยอดเขานายแรงกลั้นใจตาย ลูกเรือต้องจำใจตัดหัวเจ้านายไปวางไว้บนยอดเขาตามคำสั่ง เขาลูกนี้ภายหลังเรียกว่า  "เขาเก้าแสน"  เสียงเพี้ยนไปเป็น "เก้าเส้ง"  ก้อนหินที่ปิดทับอยู่บนยอดเขาเรียกว่า  "หัวนายแรง" ชาวบ้านเชื่อว่าดวงวิญญาณของนายแรงยังเป็นปู่โสมเฝ้าทรัพย์อยู่ที่เขาเก้าเส้ง (อำเภอเมืองสงขลา) มาจนทุกวันนี้

แนวคิด
         
แนวคิดของนิทานเรื่องนายแรงนั้น  เป็นเรื่องที่บรรพบุรุษได้นำเอาลักษณะภูมิประเทศมาผูกแต่งเป็นเรื่องราว  เพื่อให้ลูกหลานได้เรียนรู้อันจะก่อให้เกิดความรัก   ความภาคภูมิใจในท้องถิ่นของตนเน้นความเสียสละ รู้จักการช่วยเหลือบุคคลอื่นที่อ่อนกว่า ดังเช่น นายแรง ปลูกฝังความรักแผ่นดิน มีความกล้าหาญ ทั้งให้ยึดมั่นและศรัทธาในพระพุทธศาสนาเยี่ยงบรรพบุรุษอย่างมั่นคงสืบไป
แจ้งลบกระทู้นี้หรือติดต่อผู้ดูแล   บันทึกการเข้า




หน้า: [1]
  พิมพ์  
 
กระโดดไป: