Siamsouth.com ศิลปวัฒนธรรม ท่องเที่ยว ธรรมะ ภาคใต้
เพื่อชาติ ศาสนา พระมหากษัตริย์ และประชาชนไทย

เข้าสู่ระบบด้วยชื่อผู้ใช้ รหัสผ่าน และระยะเวลาในเซสชั่น
23 กันยายน, 2561, 09:42:24

   

ผู้เขียน หัวข้อ: ซาไก  (อ่าน 8722 ครั้ง)
0 สมาชิก และ 1 บุคคลทั่วไป กำลังดูหัวข้อนี้



หน้า: [1]
นภดล มณีวัต
ผู้ดูแลบ้าน
ผู้บัญชาการสูงสุด
*****


เพศ: ชาย
กระทู้: 19,911
สมาชิกลำดับที่ 2
คนจนผู้ยิ่งใหญ่


เว็บไซต์

| |

« เมื่อ: 24 กรกฎาคม, 2554, 19:25:44 »

ซาไก



ความเป็นมา
         
ชนเผ่าซาไกที่อาศัยอยู่ป่าเทือกเขาบรรทัดในจังหวัดตรัง  จัดอยู่ในกลุ่มชาติพันธุ์ "นิกริโต" (Negrito) ซึ่งเป็นกลุ่มชาติพันธุ์ย่อยของพวก "นิกรอยด์" (Nigroid) สันนิษฐานว่า มีประวัติการการอยู่อาศัยบริเวณนี้มาตั้งแต่สมัยหินกลาง อาจจะเข้ามาอยู่ก่อนกลุ่มอื่นก็เป็นได้ ต่อมาเมื่อมีมนุษย์ต่างเผ่าพันธุ์อพยพเข้ามาตั้งถิ่นฐานแถบนี้และได้รุกไล่ซาไกจำต้องอพยพเข้าไปอาศัยอยู่ในป่า ตั้งแต่นั้นมา




         
วิถีชีวิต 

ซาไก  ยังใช้ชีวิตแบบวัฒนธรรมล่าสัตว์  ชอบอยู่ในป่าเขา  ตามเชิงผา  ลำธาร น้ำตก มีป่าสูงใหญ่ปกคลุม  มีสัตว์ป่าให้ล่าชุกชุม  มีความรู้ในการหาและการใช้สมุนไพรรักษาพยาบาลพวกตนเอง  อยู่กันเป็นกลุ่ม กลุ่มละประมาณ  ๒๐ ถึง ๕๐ คน จะอพยพโยกย้ายที่อยู่เสมอ ไม่รู้จักการเพาะปลูก หาเผือกมันผักหญ้าและล่าสัตว์เป็นอาหาร ไม่รู้จักสะสมอาหาร  เมื่อกินทุกสิ่งทุกอย่างหมดแล้ว  จึงออกไปหาอาหารอีก  ใช้กระบอกไม้ไผ่เป็นภาชนะหุงต้ม
         
รูปร่างลักษณะของซาไก  สูงประมาณ ๑๕๐ เซนติเมตร ผิวสีดำค่อนข้างไปทางน้ำตาลไหม้ กะโหลกศีรษะกลม ผมหยิกขมวดกลมเป็นก้นหอยติดผนังศีรษะ  คิ้วโตหนา  ตากลมโตสีดำ ขนตายาวงอน จมูกแบนกว้าง ริมฝีปากหนา ฟันซีใหญ่สั้น ใบหูเล็ก ท้องป่อง ตะโพกแฟบ นิ้วมือนิ้วเท้าใหญ่ แข็งแรงล่ำสัน


         
นิสัยของซาไก  ตรงไปตรงมา ยิ้มง่าย เยือกเย็น พูดน้อย ใจดี เกียจคร้านไม่ค่อยขยันทำงานแต่อดทน กินเก่ง ถ้ามีอาหารจะกินตลอดวัน ไม่ชอบอาบน้ำ ไม่ชอบซักเสื้อผ้า เพราะเชื่อว่าจะทำให้สัตว์ผิดกลิ่นจะล่าได้ยาก มีเสื้อผ้าชุดเดียว
         
บ้านเรือนของซาไก  เนื่องจากอาศัยอยู่ไม่เป็นที่  แต่ละแห่งพักอยู่ไม่เกิน ๑๕ วัน จึงสร้างที่พักเป็นเชิงหมาแหงน เรียกว่า  ฮะหนะ  ส่วนใหญ่สร้างด้วยไม้ไผ่ มุงหลังคาด้วยใบไม้ส่วนมากใช้ใบกล้วยป่าหรือใบปุด เวลาฝนตกจึงเปียก  ภายในฮะหยะมีแคร่ไม้ไผ่ขนาดนอนได้คนเดียว  บ้านคนมีครอบครัวจะมี  ๒  แคร่  สามีภรรยานอนคนละแคร่  มีบอเลาและบิลา  (กระบอกไม้ซางและลูกดอก)เป็นอาวุธประจำตัว  ใช้ล่าสัตว์และป้องกันตัว ลูกดอกอาบยาพิษด้วยต้นยางน่อง




         
ความเชื่อ 

ซาไกเชื่อในสิ่งเหนือธรรมชาติ เชื่อไสยศาสตร์เวทมนตร์ และเกรงกลัวปรากฏการณ์ที่เกิดขึ้นตามธรรมชาติ ดังนั้นซาไกจึงเชื่อทั้งเรื่องวิญญาณและภูติผี เชื่อว่าผีอยู่ในที่มืดทุกแห่ง ซาไกจึงกลัวความมืด ต้องก่อไฟไว้ในบ้านตลอดเวลา นอกจากนี้ยังเชื่อโชคลางห้ามพูดถึงสัตว์ร้าย เป็นต้น
         
ภาษา
 
ซาไกมีภาษาเป็นของตนเอง  เป็นตระกูลภาษามอญ-เขมร  (ออสโตร-เอเชียติค)ซึ่งเป็นภาษาคำโดด คำที่พูดโดยมากจะออกเสียงเลียนเสียงธรรมชาติ จากการศึกษาพบว่าภาษาที่ชนเผ่าซาไกในประเทศไทยใช้พูดสื่อสารกันนั้นสามารถแบ่งออกได้เป็น ๔ ภาษา คือภาษาแต๊นแอ๊น ภาษากันซิว ภาษาแต๊ะเด๊ะ และภาษายะฮายน์


         
ปัจจุบันชนเผ่าซาไกได้มีความสัมพันธ์กับชาวริมป่ามากขึ้น   การเรียนรูปแบบในการดำรงตามชาวบ้านก็เพิ่มมากขึ้นด้วย ในเกือบทุกด้าน  ทั้งด้านการกินอาหารที่รู้จักหุงข้าวกินแทนมันป่า โดยนำเอาของป่าไปแลกกับข้าวสารของชาวบ้าน  หรือนำของป่าไปขายแล้วซื้อข้าวสารและเครื่องบริโภคอื่น   ๆ  มาด้วย  ซาไกรู้จักทำอาหารให้สุก  แต่ยังไม่รู้จักประกอบอาหารปรุงให้รสอร่อย   ภาชนะที่ใช้ในครัวมีเพียง   ๑  ถึง  ๒  ใบ  ใช้เป็นหม้อข้าวหม้อแกง
         


ด้านการแต่งกาย
 
ได้รับวัฒนธรรมของชาวเมือง จึงสวมเสื้อผ้า นุ่งกางเกง นุ่งผ้าถุง นุ่งกระโปรง และสวมรองเท้า โดยเฉพาะในหมู่หนุ่มสาวนิยมนุ่งกางเกงยีนส์ด้วย ซาไกนำของป่าไปแลกกับเสื้อผ้า แต่ซาไกก็ยังไม่รู้จักดูแลรักษาเสื้อผ้าให้สะอาด เสื้อผ้าของซาไกจึงเก่าสกปรกมอมแมม บางคนนุ่งจนขาดก็ไม่เคยนำไปซัก ผู้หญิงชาวซาไกยังรู้จักตกแต่งเรือนผมโดยใช้กิ๊ปสีต่าง ๆ เสียบติดผม บางคนใช้ดอกไม้ ใบไม้มาเสียบผม แต่ซาไกก็ยังไม่รู้จักใช้หวี
         
แต่การเปลี่ยนแปลงทางวัฒนธรรมในสังคมชนเผ่าซาไกนี้  เป็นไปอย่างไร้ทิศทาง หากไม่รีบดำเนินการช่วยเหลืออาจทำให้ชนเผ่านี้ไม่สามารถพึ่งตนเองได้ในอนาคต
แจ้งลบกระทู้นี้หรือติดต่อผู้ดูแล   บันทึกการเข้า




นภดล มณีวัต
ผู้ดูแลบ้าน
ผู้บัญชาการสูงสุด
*****


เพศ: ชาย
กระทู้: 19,911
สมาชิกลำดับที่ 2
คนจนผู้ยิ่งใหญ่


เว็บไซต์

| |

« ตอบ #1 เมื่อ: 30 ตุลาคม, 2554, 13:05:16 »

ซาไก



ความเป็นมา
         
ชนเผาซาไก เป็นชนเผ่าเชื้อสายนิกริโต    อันเป็นเผ่าที่อยู่มาแต่ดั้งเดิมในปลายแหลมมลายู    ซาไกมีผมหยิก ผิวดำ ริมฝีปากหนา ตัวเล็ก มีอุปนิสัยไม่ดุร้าย
         
ชนเผ่าซาไกในปัจจุบันเหลืออยู่น้อย  กระจายกันอยู่หลายแห่งเป็นกลุ่ม ๆ กลุ่มละ ๕๐ - ๑๐๐ คน เช่น ที่บริเวณป่าบาลา - ฮาลา ที่อำเภอธารโต จังหวัดยะลา ที่บ้านแม่ขรี จังหวัดพัทลุง และในป่าเทือกเขาบรรทัดบริเวณรอยต่อระหว่างจังหวัดพัทลุงกับจังหวัดตรัง และจังหวัดสตูล



วิถีชีวิตและภาษา
         
ชนเผ่าซาไก  เป็นสังคมผัวเดียวเมียเดียว มีวิถีชีวิตที่เรียบง่าย แต่เดิมใช้ใบไม้ปกปิดร่างกาย (ปัจจุบันใช้เสื้อผ้าทั่วไป) ล่าสัตว์เป็นอาหาร อาวุธที่ใช้คือลูกดอกอาบยาพิษ (ยางน่อง) การทำให้อาหารสุกใช้วิธีพื้นฐานคือการต้ม และการปิ้ง  กินพืช  ผลไม้จากป่า  ไม่ทำเกษตร มีความรู้เกี่ยวกับสมุนไพรมาก แต่ไม่ค่อยจะมีการถ่ายทอดมากนัก
         
ชาวซาไกในภาคใต้แบ่งตามกลุ่มภาษาได้ ๔ กลุ่ม คือ

          ๑. กลุ่มกันซิว          ใช้ภาษากันซิว           อาศัยอยู่แถบจังหวัดยะลา
          ๒. กลุ่มแต็นแอ๊น      ใช้ภาษาแต๊นแอ๊น     อาศัยอยู่แถบจังหวัดสตูล
          ๓. กลุ่มแตะเด๊ะ       ใช้ภาษาแตะเด๊ะ       อาศัยอยู่แถบอำเภอระแงะ จังหวัดนราธิวาส
          ๔. กลุ่มยะฮาย         ใช้ภาษายะฮาย        อาศัยอยู่แถบอำเภอแว้ง อำเภอสุคิริน จังหวัดนราธิวาส
         
ภาษาของซาไกทั้ง ๔   ภาษาอยู่ในตระกูลมอญ   -   เขมร   สามารถสื่อสารกันได้แต่ปัจจุบันนี้ภาษาชาวซาไกปะปนด้วยคำไทย และคำภาษามลายูเพราะต้องสื่อสารกับคนไทย และคนไทยที่พูดภาษามลายูอยู่ทุก ๆ วัน

การปรับปรนในสังคมปัจจุบัน
         
ปัจจุบันชาวซาไกได้รับอนุญาตให้มีบัตรประจำตัวประชาชนไทย มีการศึกษาเบื้องต้นและได้รับการดูแลให้มีที่ทำกิน มีความรู้ทางด้านการเกษตร และมีความรู้ในอาชีพต่าง ๆ ตามความสนใจ

แจ้งลบกระทู้นี้หรือติดต่อผู้ดูแล   บันทึกการเข้า

หน้า: [1]
  พิมพ์  
 
กระโดดไป: