Siamsouth.com ศิลปวัฒนธรรม ท่องเที่ยว ธรรมะ ภาคใต้
เพื่อชาติ ศาสนา พระมหากษัตริย์ และประชาชนไทย

เข้าสู่ระบบด้วยชื่อผู้ใช้ รหัสผ่าน และระยะเวลาในเซสชั่น
26 พฤศจิกายน, 2557, 03:34:48

   

ผู้เขียน หัวข้อ: คนแรกที่รักหมดใจ คนสุดท้ายที่จะรัก  (อ่าน 3169 ครั้ง)
0 สมาชิก และ 1 บุคคลทั่วไป กำลังดูหัวข้อนี้






หน้า: [1]
กวี บทเก่า
คนบ้านเดียวกัน
เจ้าหน้าที่
*****


เพศ: ชาย
กระทู้: 144
สมาชิกลำดับที่ 14328


| |

« เมื่อ: 10 กรกฎาคม, 2554, 14:46:16 »

ความรักที่เกิดขึ้นกับหัวใจของแต่ละคน ย่อมมีหลายรูปแบบ หลายความผูกพัน หลายความฝัน แตกต่างกันในรูปแบบเริ่มต้น แตกต่างกันที่ความรู้สึก แตกต่างกันทั้งสถานะ แตกต่างกันในระยะพบเจอ และแตกต่างกันในปลายทางสุดท้าย แต่ทุกความหลากหลายและแตกต่าง จะสิ้นสุดที่จุดเดียวกันทั้งหมดทั้งสิ้นนั้นคือ...ความจริง

บางคน..บูชาความรัก ดั่งชีวิต ดั่งความฝัน ดั่งทุกสิ่ง..ทุกอย่าง
บางครั้ง..ความรัก ทำให้บางคนมีลมหายใจอยู่ต่อ และ สู้กับ ความจริง..บนความฝัน
บางที..ความรัก ที่คาดหวัง ก็ไม่เป็นดั่งหวัง ยังคงอยู่ตรงนั้นเสมอ ตรงฝัน..ที่เดียวดาย

ซึ่งก็เป็นเรื่องมหัศจรรย์ในรัก ที่มีผู้คนบนโลกนี้อยู่..มากมาย
แต่เพราะ อะไรหัวใจของเราถึงต้องผูกพัน กับใคร..คนหนึ่ง
จนแยกไม่ออก ตัดไม่ขาด ในความฝัน..บนความจริง

อาจจะเป็นที่ระหว่างการเดินทางของหัวใจแห่งห้วง..อารมณ์รัก
หัวใจของความรัก ได้พานพบเรื่องราวต่างๆ..มากมาย
มีทั้งสุข ทั้งทุกข์ มีทั้งสมหวังสลับผิดหวัง มีทั้งหัวเราะ..แฝงน้ำตา
มีทั้งเจ็บและจำ มีฝัน มีจิตนาการ มีคาดหวัง มีชิงชัง มีแอบรัก มีอกหัก และ..มีความทรงจำ

ความทรงจำบางอย่าง คือสิ่งที่อยู่ภายใต้ก้นบึ้งจิตใจ..ของอารมณ์
ถูกปิดกั้นด้วยความจริง และตอกย้ำด้วยคำว่า..เป็นไปไม่ได้
ไม่ว่าจะทุ่มเทเพียงไร จริงใจมากมายแค่ไหน แต่ถ้าความรักที่มีนั้นไม่ตั้งมั่นอยู่บนความจริง
ไม่ว่าสุดท้ายผลจะออกมาเป็นเช่นไร ก็คงเจ็บไม่แตกต่างกัน..ในความจริง 

เธอจากไปแล้ว..คือความรักที่เคยมีอยู่ แต่ไม่สามารถดูแลได้จนสุดปลายฝัน ยิ่งความผูกพันที่ยาวนานเท่าใด สายใยแห่งรักยิ่งหนาแน่นเท่านั้น  มัดตรึงหัวใจด้วยฝันแห่งความหวัง..และวันคืน

ซึ่งในวันที่สายใยแห่งรักขาดสบั้นลง ย่อมทิ้งเศษใย แห่งความผูกพันไว้..เบื้องหลัง
ให้หัวใจไร้ที่ยืน ค่อยๆแกะมันออกมา จากร่องรอยบาดแผล..ในหัวใจ
ต่อให้กาลเวลาล่วงเลยไปนาน..แค่ไหน
แต่หัวใจก็ยังคงมีร่องรอย ของสายใยแห่งรักจารึกไว้บน..ความผิดหวัง

ซึ่งหวนคิดถึงคราวใด สุดแสนจะทรมานในรักของอดีต ความรักเมื่อเดินมาสุดปลายทางแห่งการจากลา ไม่ว่าวันคืนจะผ่านมาเนิ่นนานแค่ไหน รักกันมากเพียงไร แต่สุดท้ายคงไขว่ขว้าได้แค่เพียง ความว่างเปล่าที่มีความจริง เป็นสิ่งตอกย้ำ...ความทรงจำ

บางคำ..ที่อยากบอกไป ตอนนี้เธอก็คง..ไม่ได้ยิน
บางอย่าง..ที่อยากจะทำดีกับเธอ ตอนนี้ก็คงไร้ประโยชน์
บางที..คิดว่าเธอไม่ไปไหน แต่สุดท้ายก็เหลือเพียง เงาใจ..ที่เคยมี
และบางครั้ง..สิ่งที่ผ่านไปแล้ว ก็ไม่เคย หวนกลับมาอีกเลย..ชั่วชีวิต

สิ่งที่ผ่านมาเราอาจจะหมดเวลาไปกับเรื่องโง่ๆ จนไม่เหลือเวลาให้กับเรื่องดีๆ ถ้าหากย้อนเวลาหวนกลับไปได้ สิ่งที่อยากทำให้กับเธอที่สุด ก็คงไม่พ้น อยากทำดีที่สุด รักให้มากที่สุด เข้าใจเธอให้มากที่สุด แต่มันก็คงสายเกินไป เธอจากไปไกลเกินกว่าจะได้ยินคำว่า..ขอโทษ

สุดท้ายก็คงต้องยอมรับความจริง ในฝันที่เคยมีกันและกัน คงทำได้แค่เพียงเก็บเธอไว้ลึกสุดใจ เพราะเธอคือ คนแรกที่รักหมดใจ และ เป็นคนสุดท้ายที่..จะรัก

แตกต่างกันซึ่ง...ในรัก
ยากประจักษ์...ให้ค้นหา
ผ่านเนิ่นนาน...วันเวลา
คงมีค่าดั่ง..ฝันไป

                                                                             หนึ่งในบันทึกรัก ณ.ปลายฟ้า

                                                                                              กวี  บทเก่า
บันทึกการเข้า




Bee1515
สมาชิกมาใหม่
*


กระทู้: 23
สมาชิกลำดับที่ 14798


| |

« ตอบ #1 เมื่อ: 20 กรกฎาคม, 2554, 16:53:02 »

ขอบคุณสำหรับบทความดีๆค่ะ
บันทึกการเข้า

หน้า: [1]
  พิมพ์  
 
กระโดดไป: