ภาษาใต้เป็นภาษาที่เป็นเอกลักษณ์ของคนใต้ โดยภาษาใต้แต่ละจังหวัดก็มีลักษณะที่แตกต่างกันออกไป จังหวัดภูเก็ตเป็นจังหวัดหนึ่งที่มีภาษาเป็นเอกลักษณ์ของคนภูเก็ต โดยภาษาถิ่นของภูเก็ตได้รับอิทธิพลจากภาษาจีนฮกเกี้ยนมาก เพราะคนภูเก็ตส่วนมากจะมาจากจีนฮกเกี้ยน ประเพณี วัฒนธรรม ภาษา ของคนภูเก็ตจึงจะออกไปทางจีนฮกเกี้ยนเป็นส่วนใหญ่

ก๊อ -พี่สาวหรือน้องสาวฝ่ายพ่อ
ก่องจ้อ -ทวด
ก้อง ปู่,ตา -เป็นคำที่เรียกทั่วไป แต่ถ้าต้องการอธิบายเพื่อชี้ชัดว่าเป็น ปู่ ใช้คำว่า" หลายก้อง" และ ตาใช้ว่า"หวั่นก้อง
กะชาย -ผู้ชาย
กะหญิง -ผู้หญิง
กะลา -แขกอินเดียขายผ้า
กิ่ม -ป้าสะใภ้ น้าสะใภ้
กิ่มโป๋ -ภรรยาของน้องชาย
กู่ -พี่ชายหรือน้องชายฝ่ายแม่
โก๊ -พี่ชาย
จ้อ -ทวด
จ่าบ้อ -ผู้หญิง
จ่าป้อ -ผู้ชาย
จิ้มโป๋ -ภรรยาของน้องชายปู่
จิ้ม -อาสะใภ้ บางครั้งใช้เรียกแทนคำว่า แม่
เจก -อา น้องชายฝ่ายพี่
เจกก้อง -น้องชายของปู่
ตัวกิ่ม -ป้าสะใภ้คนโตฝ่ายแม่
ตัวกู่ -ลุงคนโต้ฝ่ายแม่
ตัวโก้ -พี่ชายคนโต
ตัวจี้ -พี่สาวคนโต
ตัวแปะ -พี่ชายคนโตของพ่อ
ตัวอี๋ -พี่สาวคนโตของแม่
ตัวอึ้ม -ป้าสะใภ้คนโต้ฝ่ายพ่อ
ถ่าวเก้ -เศรษฐี ผู้มั่งคั่ง นายห้าง
ถ่าวเก้-เหนียว ภรรยาเศรษฐี
โส้ -พี่สะใภ้
หยี่โก้ -พี่ชายคนที่สอง
แปะ -พี่ชายของพ่อ หรือใช้เรียกคนสูงอายุ
อาโป๋ -หญิงแก่
อาหม้า -ย่าหรือยาย
อาอี๋ -น้าสาว
อึ้ม -ป้าสะใภ้
เตี่ยว -น้าเขย ถ้าต้องการบอกลำดับที่ ให้เติมคำบอกลำดับที่ หน้าคำว่าเตี่ยว เช่น น้าเขยคนที่หนึ่งเรียก ตัวเตี่ยว คนที่สองเรียกหยี่เตี่ยว