เด็กหญิงเฝ้ามองคุณยายค่อยๆซ่อมแซมเจ้าหมีทีละน้อยๆ...
รอยปะที่มากมายแสดงให้เห็นถึงร่องรอยของขนนุ่มที่หลุดหายไปของมัน
แต่เธอกลับรู้สึกว่ามันข่างเป็นหมีที่น่ารักที่สุดในโลก...
บรรยากาศในบ้านของเด็กหญิงอบอุ่นและเป็นสุข
อบอุ่นและเป็นสุขซะจน
หัวใจที่เย็นเฉียบของเจ้าหมีบังเกิดความอบอุ่นขึ้นมาอีกครั้ง...
อย่างไรก็ตาม จมูกของเจ้าหมียังคงเป็นสีฟ้า
และขนสีเทาของมันก็จะไม่สามารถกลับเป็นสีน้ำตาลได้อีกต่อไป
มันกลายเป็นตุ๊กตาหมีที่ไม่เหมือนตุ๊กตาหมีตัวไหนในโลก
เด็กหญิงตัวน้อยรับเจ้าหมีกลับมาจากคุณยาย
เธอกอดมันเอาไว้แน่น
เธอรักมันมากกว่าทุกสิ่งในโลกนี้...
“เจ้าหมีเทาจมูกฟ้า…เจ้าหมีปุปะของฉัน…”
