ธราเที่ยวภูเก็ต / ธรณ์ ธำรงนาวาสวัสดิ์
โดย ผู้จัดการออนไลน์ 6 กุมภาพันธ์ 2548 15:49 น.  

โดย...ธรณ์ ธำรงนาวาสวัสด

ิ์
ผมไปภูเก็ตมาคับ...

ผม...เอ...ผมใครหรือคับ ธราไงคับ คุณลุงคุณป้าลืมธราคนนี้แล้วเหรอ เด็กชายธราคือเด็กน้อยน่ารักที่เคยเสนอหน้าใน “ผู้จัดการ” มาตั้งนาน แต่ผมติดธุระคับ ต้องไปโรงเรียนอนุบาล เลยไม่มีเวลาพาคุณป้าไปเที่ยว คุณพ่อยังบอกว่าช่วงนี้พ่อจน ไม่มีปัญญาพาธราไปไหน แต่จู่ ๆ วันหนึ่งคุณพ่อก็พุ่งพรวดเข้ามา ถามผมว่าธราจะไปเที่ยวมั้ย

เที่ยว...เย้ ผมชอบเที่ยวคับ ไปไหนไปกันธราไม่เคยยั่น ว่าแต่คุณพ่อจะพาผมไปไหนหรือคับ ? พอคุณพ่อบอกว่าไปภูเก็ต ผมดีใจรีบไปบอกกับเพื่อน ๆ ที่โรงเรียน บอกคุณครูด้วยคับ แต่พอผมกลับบ้าน ผมหน้าม่อย เจอคุณพ่อรีบบอกว่าธราไม่ไปภูเก็ตกับคุณพ่อนะคับ

พอคุณพ่อถามว่าทำไม ? ผมรีบบอกเหตุผล ข้อหนึ่ง...น้องเฟยบอกว่าพี่ธราขา (เฟยอยู่อ.2 กำลังเอ๊าะเชียวคับ) พี่ธราจะไปได้เหรอ ภูเก็ตเค้าโดนคลื่นยักษ์ถล่มตูม ๆ พี่ธราไปไม่กลัวคลื่นหรือคะ ?

คุณพ่อได้ยินแล้วหัวเราะหึ อธิบายให้ฟัง

ธราเอ๊ย...คลื่นน่ะมาแล้วไปแล้ว ธราก็เห็นภาพในทีวีนี่ครับ คลื่นไม่เข้ามาใหม่ง่าย ๆ ร้อก อีกห้าสิบปีห้าร้อยปีโน่นแน่ะ แล้วก็...ถ้าธรากลัวคลื่น จะให้พ่อพาไปญี่ปุ่นไปอเมริกาหรือครับ ญี่ปุ่นมีแผ่นดินไหวนะ ไหวตูม ๆ คนตายเป็นเบือ อเมริกาก็มีแผ่นดินไหว ภูเขาไฟระเบิดยังมีเลย ฮ่องกงก็มีพายุไต้ฝุ่น สิงคโปร์ก็เจอคลื่นยักษ์ได้ ไปยุโรปยังมิวายเจอภูเขาไฟระเบิด เมืองไทยของเราน่ะปลอดภัยสุดแล้ว พอเราเจอคลื่นถึงตื่นตระหนก ทั้งที่ชาติอื่นเค้าก็มีภัยธรรมชาติแบบอื่น เราอยู่บนโลกเราเลี่ยงภัยธรรมชาติไม่ได้หรอกเจ้าเด็กน้อย

แต่เราเลี่ยงผีได้นี่คับ ผมรีบตอบคุณพ่อ พร้อมกับทำหน้าสยดสยอง ผีเป็นตัวไม่ดี ธราไม่ชอบผีเลย น้องเมย์บอกว่าทางใต้ผีเยอะ หนังสือพิมพ์ยังลงข่าวเป็นประจำ
คุณพ่อได้ยินก็หัวเราะหึอีกแล้วล่ะ (คุณพ่อชอบหัวเราะหึครับ) ธรากลัวผีแต่ธราเคยเห็นผีมั้ย ไม่เคยใช่มั้ยล่ะ ทีนี้...รู้ได้ไงว่าผีมีเฉพาะแถวนั้น ผีที่อื่นก็มี ขึ้นชื่อว่าผีหากโชคร้ายไปไหนก็เจอ ถ้างั้นคนเราก็อย่าไปนิวยอร์คสิ คนตายตั้งครึ่งหมื่น อย่าไปโตเกียว แผ่นดินไหวคราวก่อนตายไปตั้งเป็นแสน อย่าไปเมืองจีนอย่าไปโน่นไปนี่ ที่ไหนก็มีคนตายนี่จ๊ะ

ถ้าธรากลัวผีจริง เราก็ไม่ต้องไปที่มีผีเยอะ อย่างเขาหลักหรือเกาะพีพี ตอนนี้ไง ๆ ก็ไปไม่ได้ เราไปภูเก็ตเราก็อยู่ในเมือง มีคนตายที่ไหน หรือจะไปนอนหาดอื่นก็ได้ กะตะ กะรน ล้วนไม่มีความเสียหาย จะไปเที่ยวแถวนั้น ไปอ่าวพังงา ไปกระบี่ตรังสตูล หน้าบ้านเรายังมีคนถูกรถชนตายเยอะกว่าเลย

ผมเริ่มเคลิบเคลิ้ม ธราไม่กลัวผีแล้วล่ะ ธราเป็นเด็กเก่ง ผีโผล่มาผีจากไป ทำอะไรธราไม่ได้สักหน่อย

คุณพ่อได้ทีจึงรีบชักจูง ธรา...ถ้าเจ้าไม่ไปภูเก็ตกับพ่อในตอนนี้ จะรอไปตอนหน้า ไม่มีหวังแล้วนะ ธราก็รู้ว่าภูเก็ตแพงแสนแพง ห้องพักคืนละค่อนหมื่น เฉียดหมื่น หรือเกินหมื่น พ่อจะเอาเงินจากไหนพาธราไปนอน แต่ตอนนี้ที่ภูเก็ตเค้ากำลังลดราคา โปรโมตการท่องเที่ยว ห้องพักหาง่ายที่ไหนก็ว่าง พ่อลองส่ง e-mail ไปติดต่อถามราคา เค้าลดให้พ่อด้วยล่ะ ลดตั้งเยอะแน่ะ อย่างต่ำ 50 เปอร์เซนต์ บางที่ลดให้ 70 เปอร์เซนต์ด้วยซ้ำ

ค่าเครื่องบินช่วงนี้ก็ถูก หาที่นั่งสบาย เหยียดแข้งเหยียดขาก็ได้ ธรานอนเอนราบเด็กเดียวครอบครองสี่ที่นั่งยังทำได้ พอไปถึงที่นั่น เรามีรถอยู่แล้ว พ่อยืมรถได้ ขับรถบรืน ๆ ไปท่องเที่ยวทั่วภูเก็ต พ่อกะจะพาธราไปเที่ยวเกาะด้วยนะ ชื่อว่า “เกาะเฮ” เพื่อนพ่อเค้าไปสำรวจมา บอกว่าแนวปะการังที่นั่นไม่เป็นอะไร เรือเร็วตอนนี้ราคาถูกหน่อย พ่อจะพาธรานั่งเรือไปเที่ยวเกาะ ไปหัดดำน้ำด้วยนะ ธราชอบใจมั้ยเอ่ย

คุณพ่อปล่อยหมัดเด็ดมาแล้วคับ เด็ดมากเชียว คุณพ่อจะพาผมไปหัดดำน้ำ ไปดูฉลามวาฬฉลามขาวออร์ก้าปลาวาฬเพชรฆาต เหมือนอย่างที่ผมเห็นในทีวี (แต่ถ้าโผล่มาจริงพ่อเผ่นก่อนนะ – พ่อธรา) ผมอุตส่าห์รบเร้าให้คุณพ่อซื้อหน้ากากดำน้ำให้ ท่อหายใจก็มีคับ ฝึกหัดดำน้ำในอ่างจนชำนาญ ลองไปฝึกในสระแล้วด้วย แต่ยังไม่เคยลองไปทำในทะเลสักที ก่อนหน้านี้เคยอ้อนวอนขอให้คุณพ่อพาไปหัวหิน คุณพ่อบอกว่ายังไม่ว่างยังไม่ไปหรอกจ้ะธรา ใครจะไปเชื่อว่าผมมีโอกาสดี ได้ไปดำน้ำดูปะการังของจริงที่ภูเก็ต

เช้าวันหนึ่ง ผมกะคุณพ่อกะคุณแม่ นั่งเครื่องบินเฟี้ยวเลยไปภูเก็ต พอลงปุ๊บก็เจอคุณอารายหนึ่งที่เป็นลูกศิษย์ของคุณพ่อ คุณอาทำหน้าเศร้า มอบกุญแจรถมาให้ก่อนอำลาไป ไม่มีรถใช้สามวันเพราะเจอคุณพ่อยึด คุณพ่อไม่สนใจพาผมกะคุณแม่ขึ้นรถ ทำจมูกฟุดฟิดว่าทำไมในรถหอมฉุย สงสัยคุณอาเอารถไปรับสาวมา ก่อนสตาร์ทบรืนพาผมมุ่งหน้าลงใต้ เราจะเข้าโรงแรมก่อนครับ เป็นโรงแรมใกล้หาดแต่ก่อนคืนละห้าพันเดี๋ยวนี้เหลือพันห้า พอเก็บของเสร็จสรรพคุณพ่อถามผมจะไปไหนก่อน แน่นอนผมอยากไปหาด

ภูเก็ตอุดมไปด้วยหาด แต่คุณพ่อเลือกพาไป หาดราไวย์ อยู่ทางใต้ของเมือง เพราะเราจะไปเที่ยวโน่นเที่ยวนี่แถวนั้นด้วย แห่งแรกที่เราไปคือ “วัด” ผมเองก็สงสัยคุณพ่อพามาวัดทำไมเนี่ย ! หน้าบ้านผมก็มีวัดชื่อว่าวัดธาตุทอง แต่คุณพ่อบอกว่านี่เป็นวัดคนละแบบ วัดธาตุทองมีไว้ไปงานศพ แต่วัดฉลองมีไว้สำหรับมากราบทำความเคารพ หลวงพ่อแช่ม

ผมอยากเจอหลวงพ่อมาก ผมจะถามว่าชื่อ “น้องธรรธ” แปลว่าอะไรคับ ? ผมเคยถามมาสองสามวัด ไม่ตรงกันสักวัด พอรถเลี้ยวเข้าวัด ผมรีบถามหลวงพ่ออยู่กุฏิไหนคับ ? คุณพ่อหัวเราะก๊าก หลวงพ่อแช่มท่านไม่อยู่แล้วลูกเอ๊ย ท่านเคยนำคนไทยสู้กับพม่า ในสงครามกู้เมืองภูเก็ตตั้งเกือบสองร้อยปีก่อน ตอนนี้มีแต่รูปปั้นของท่าน นั่นไงครับธรา อยู่ในกุฏินั้น เชิญธราเข้าไปกราบท่านได้

ผมจุดธูปจุดเทียนก่อนเข้าไปกราบหลวงพ่อ มีตั้งหลายรูปแน่ะคับ ผมกราบมั่วแล้วก็ปิดทอง จากนั้นยังจูงมือคุณแม่วิ่งไปที่เจดีย์ใหญ่โตเป้งเลย เราขึ้นไปได้ทีละชั้น แต่ละชั้นมีโน่นมีนี่ให้เด็กดูได้แต่เด็กวิ่งเล่นไม่ได้ จนท้ายสุดเราขึ้นถึงยอด มองไปเห็นวิวกว้างเชียวครับ เห็นภูเขาด้วยล่ะ ผมเพิ่งรู้ว่าภูเก็ตก็มีภูเขานะ แม้จะเล็กกว่าภูเขาแถวเชียงใหม่ที่ผมเพิ่งไปมาก็ตามเถอะ

คุณพ่อพาเราไปหาดราไวย์ ที่นั่นได้รับผลจากคลื่นน้อยมาก จนเรียกว่าไม่มีเลยครับ ร้านอาหารริมหาดยังอยู่ครบ โดยเฉพาะร้านอาหารอีสานริมทะเล เขาสร้างอยู่เป็นระเบียบเรียบร้อย แต่ยังรักษาความเป็นอีสานด้วยการโชว์ของปิ้งไว้หน้าร้าน ใครขับรถผ่านหอมฉุยไม่แวะไม่ได้หรอก

นอกจากไก่ย่างส้มตำ ที่นี่ยังมีดีเรื่องกุ้งหอยปูปลาปิ้ง ทำกันสด ๆ อร่อยจังคับ มีอยู่สามสี่ร้านคุณพ่อบอกว่าอร่อยเหมือนกันทั้งนั้น จะไปกินร้านไหนก็ได้ เสร็จแล้วผมลงไปเดินเล่นที่หาดราไวย์นิดหน่อย เหยียบทรายพอให้ได้ชื่อว่ามาถึงภูเก็ต แล้วค่อยกลับไปรีสอร์ต ผมชอบดูทะเล แต่ผมชอบเล่นน้ำในสระ

พอถึงตอนเย็น คุณพ่อให้เลือก จะไปป่าตองหรือจะขึ้นเขารัง ผมอยากขึ้นเขา แต่ผมก็อยากไปป่าตองด้วย เลยโยเยจนคุณพ่อเดือดเนื้อร้อนใจ จำต้องพาผมไปทั้งสองแห่ง เริ่มด้วยการขับรถไปหาที่กินข้าวในเมือง ผมกิน “ก๋วยเตี๋ยวเส้นปลาอันดามัน” ร้านนี้เค้าเอาปลามาทำเป็น “เส้นปลา” ที่คุณลุงคุณป้าอาจหาได้ตามร้านสุกี้ทั่วไป แต่ถ้าว่ากันถึงรสชาติ เส้นปลาอันดามันอร่อยกว่าร้านสุกี้ในกรุงเทพเยอะแยะ ยังมีปลาทอดกรอบให้ชิม ราคาถูกดีคับ กินกันสามคนเสียไปแค่ร้อยบาท

เราขึ้นไปบน ยอดเขารัง ผมไม่เคยขึ้นเหมือนกัน พอขึ้นไปครั้งแรกดีใจมาก จากบนนั้นมองเห็นแสงไฟในเมืองระยิบระยับ ผมพยายามมองหามหาสมุทรอินเดีย คุณพ่อบอกให้มองไปทางทิศตะวันตก ผมมีเข็มทิศแล้วก็เลยรู้ว่าทิศตะวันตกหันไปทางไหน เข็มทิศที่ว่าผมขอให้คุณพ่อซื้อให้ ผมเอาติดมาด้วยคับ ดูจากเข็มทิศแล้วมอง ผมเห็นแต่ความมืด ความมืดนี่น่าดูจังคับ

เป้าหมายท้ายสุดของวันนี้คือ ป่าตอง แต่กว่าจะไปถึงป่าตอง ผมแทบหลับ รถเลี้ยวซ้ายป่ายขวาไปโน่นนี่ ไม่ถึงสักทีป่าตองเอ๋ย ผมยังได้ยินคุณแม่บอกกับคุณพ่อ นั่นไงคะห้างใหม่ของภูเก็ต น่าเดินเที่ยวดูเหมือนกัน คุณพ่อหัวเราะหึตอบว่าไปเดินห้างเซ็นทรัลชิดลมสิเธอจ๋า อะไรกันมาภูเก็ตมาเดินห้าง คุณแม่เลยร้องฮึขัดใจ จนเราไปถึงป่าตอง คุณแม่ยังขัดใจอยู่เลยคับ

คุณพ่อรีบโอ๋บอกว่าจะพาไปดูอีกห้าง ชื่อว่า “จังซีลอน” เค้าว่าเก๋เท่ระเบิดเลยเธอ คุณแม่ตาโตรีบชะเง้อรอดู พอเห็นเข้าไปคุณแม่หน้าหงิก ห้างนี้สวยคับ ใหญ่ด้วยคับ เสียแต่ยังไม่เปิด ทีแรกได้ข่าวว่าจะเปิดในอีกสองสามเดือน แต่ตอนนี้มีข่าวล่ามาเร็ว เสร็จแล้วก็ยังไม่เปิด เพราะเปิดแล้วกลัวเจ๊ง คงต้องรอกันต่อไปถึงปลายปีโน่นแน่ะ

ภูเก็ตดีจัง ผมชอบภูเก็ต แม้ได้อยู่แค่สั้น ๆ ยังไม่ได้ไปดำน้ำเพราะคุณพ่อบอกว่าพ่อหลอก ตังค์พ่อไม่พอค่าเรือสักหน่อย เอาไว้คราวหน้านะธรา

แต่ผมตั้งใจไว้ว่าจะกลับมาภูเก็ตอีกให้ได้เชียว คุณพ่อบอกกับผมว่า ถ้าเหตุการณ์ยังเป็นอย่างนี้ อีกไม่นานพ่อจะพาธราไปเที่ยวกระบี่ ไปหาที่พักราคาถูกแต่หรูแถวนั้น ตอนนี้พ่อเริ่มติดต่อเค้าแล้วล่ะ เห็นว่าลดได้ครึ่งหนึ่ง แต่พ่อยังไม่แน่ใจ อยากได้ถูกกว่านี้อีก เหอ เหอ

แล้วคุณลุงคุณป้าล่ะคับ ทะเลกำลังสวย ที่พักกำลังถูก คนใต้กำลังรอพวกเราอยู่ ไม่ไปตอนนี้จะไปตอนไหนดีคับ ?

หมายเหตุ – ผมไม่เจอผีสักตัวคับ